'Voor het oog van miljoenen televisiekijkers deed de jury gisteren in het Lyceum-theater aan het deftige Londense Strand de moeilijke keuze uit de laatste van de 37 deelnemende meisjes. Nadat de mooisten uit Denemarken, Engeland en Israël waren afgevallen, bleven het Nederlandse meisje en Miss Peru over.' (Leeuwarder Courant, 11-11-1959)

De jury met daarin ook de neef van Sir Winston Churchill had het er maar moeilijk mee. Tenslotte werd met vijf tegen vier stemmen de asblonde en blauwogige Corinne Rottschäfer tot het mooiste meisje van de wereld uitgeroepen. Mogelijk gaf haar optreden achter de microfoon de doorslag: 'Rottschaefer - die de aanwezigen verbaasde door vlot drie vreemde talen te spreken - verklaarde, dat zij Engelse mannen eleganter vond dan de Nederlandse, die ze bovendien niet erg aardig vond.'

Na de verkiezing gingen alle deelneemsters naar het Café de Paris, waar het Amsterdamse meisje tijdens een groot koningsbal officieel werd gekroond. Rottschäfer won een nieuwe auto, een chèque van vijfhonderd pond sterling (circa vijfduizend gulden) en tal van andere geschenken.

Op Schiphol stond haar trotse familie te wachten. Daar deed Corinne tegenover de pers een boekje open over haat en nijd bij de verkiezing: 'Er is altijd geharrewar bij schoonheidswedstrijden', vertelde ze. In Londen bleek het nog veel erger dan normaal. 'De jaloezie bleef nog dagen bestaan en er waren zelfs meisjes die ruzie met me zochten. Ze beweerden dat ik niet de mooiste was en dus geen recht op de titel 'Miss World' had.'

Corinne moest zich tegenover de media nog verantwoorden over haar uitgesproken voorkeur in mannen: 'Ik heb niet gezegd, dat ik de Engelse mannen eleganter vind dan de Nederlandse, ik heb alleen beweerd, dat ik de Britten elegant vind.' Over de Nederlandse mannen zweeg de negentienjarige wijselijk: 'want ik ben nog steeds niet verloofd'.