Reacties

• Pedro

  5 februari 2010

  En nog iets, laat Turkije maar eerst uit het stenen tijdperk groeien voordat ze met europa verder willen. Zie al de krantenknipsels uit de telegraaf, zoals eerwraak van een 16 jarig meisje dat levend word begraven omdat ze met jongens uit gaat. ,rituele slachtingen , vrouwen die niet het zelfde recht hebben als mannen , etc... Wat wij vroeger hadden hebben zij nog steeds, en dat extreme geloof zullen ze eerst de kop in moeten drukken om zo in europa te kunnen samenleven. Onze samenleving is gebaseerd op gelijkwaardigheid en respectvol waardig leven met elkaar. Waar ik zat van word is het gezeik van moslims die telkens amerika of israel of een ander land erbij betrekken om zo een ander de schuld te geven. Laat ze eerst maar naar hunzelf kijken verd..... en uit het stenen tijdperk komen. Het inzien dat Turkije zich erbij neer moet leggen hoe pijnlijk het ook is, dat zij de genocide erkennen en het land gedeeltelijk of geheel terug geven aan de Armeniers.Als Turkije bij de eu willen horen , zijn dat wel de minimale eisen.

• Pedro

  2 februari 2010

  Zelf blijf ik bij mijn standpunt, omdat ik zelf al zo'n 20 keer in armenie bent geweest en de mensen daar ken. Als de Turken vrede willen met de Armeniers , dan zullen ze toch eerst land terug moeten geven aan de armeniers (WEST ARMENIE) wel te verstaan en de genocide erkennen.... dan pas geloof ik weer in vrede tussen de broeders van Turkije en Armenie.Zelf ben ik nederlander en getrouwd met een armeense vrouw,binnenkort ga ik in Aremenie wonen. Turkije moet eerst bewijzen dat ze hun geschiedenis (het verleden)de waarheid onder ogen zien. Net als de meeste mensen hou ik veel van Armenie en zal dan ook blijven vechten tegen de Turkse overheersers. De genocide heeft plaatsgevonden en turkijke zal het onder ogen moeten zien en zich moeten schamen.

• Rotterdamer

  1 februari 2010

  De Armeense genocide zal hoe dan ook erkend moeten worden. Turkije moet niet langer struisvogelpolitiek bedrijven, hij is verplicht aan zijn volk om de waarheid van de geschiedenis weergeven.

• Johan van der Meulen

  29 januari 2010

  Opmerkelijk in de reacties van onze dierbare, populaire turkse landgenoten is het gebruik van het persoonlijke voornaamwoord "jullie". Vòòr 1940 was daar een spreekwoord dat luidde: "Jullie is jodenvolk". Maar naar huidige maatstaven is zulks politiek niet korrekt. Beter is om te spreken van "gijlieden". Deze vorm gebruikten wij als wij op de klassieke humaniora moeizaam de teksten van Xenophon, Anabasis vertaalden. Deze anabasis voltrok zich voornamelijk in Armenië. Toen bestond Turkije nog niet en de Turken woonden waar zij thuis horen: in de steppen van Midden-Azië en niet in de landstreken waar de apostel Paulus zijn boodschap predikte.

• stefn

  16 januari 2010

  abdul, ik het met je eens maar welke bewijzen heb jij?

• abdul

  14 januari 2010

  Ik ben zelf turk.. Maar er klopt niets van tekst wat er geschreven is. Ik heb bewijzen genoeg dat er wel een genocide is geweest........

• numan

  8 januari 2010

  heel de westen beweert dat turken de genocide heeft gepleegd. waarom dan? omdat de westen er van verantwoordelijk en schuldig is van de ruzie tussen turken en de armenen. vroeger waren we een met ze. deze vriendschap is kapot gegaan door de engelse leider Churcil. dat heeft hij met nog een paar andere groepen gedaan. een daarvan was rusland. Rusland heeft heel stil toegeven wat ze daar allemaal aan hebben gedaan. na de beschuldigingen van europa heeft turkije bewijzen gevonden dat de genocide niet is gebeurd. die tijden moesten de Armenen de turks grondgebied verlaten. Er zijn duizenden armenen nu in arabische landen. dat zijn de nakomenlingen van die armenen die toen uit het land zijn gezet. als er een genocide tegen de armenen was gebeurd zouden er maar een paar armenen over heel de wereld nu zijn. de armenen beweerden ook dat er massagraven in turkije zijn. er is toen een turkse argeoloog gaan onderzoeken. van de enkele vermoedelijke graven in turkije zijn er een paar egte massagraven gevonden. met een dna onderzoek hebben de turken aangetoond dat die mensen die in deze graven liggen van turkse afkomst zijn. dit zijn maar twee bewijzen dat er geen genocide is gepleegd tegen de armeense volk. Ik heb gezien dat turkije meerdere bewijzen op tafel heeft gegooid. ook bij de europese unie. De EU heeft hierna een stapje terug genomen, maar de europese uni heeft hier niet veel aan gedaan omdat ze donders goed weten dat de schuldige van deze ruzie tussen turkse en armeense volk leiders zijn met eer europese afkomst. deze ruzie stokende propaganda is een tereur van de EU.die ze na 1700 hebben gestart en nu nog bezig zijn. Ik ben heel erg blij dat turkije heeft kunnen bewijzen en dat europa nou bang is geworden is terecht. maar de eu en nog een paar andere organisaties zijn nog steeds bezig met teroristische propaganda. zoals met de koerden. bijna het zelfde verhaal met de armeense kwestie. nog een andere voorbeeld!!! waarom zitten er westerse landen in afganistan. 1 reden en dat is tegen de turkse volk en hun grondgebied in afganistan. De EU stelt kapot makende tereuristische eisen aan turkije om de EU in te kunnen. nee hoor. De eu heeft turkije aangevallen door andere rassen te gebruiken door ze tegen elkaar op te stoken. Westerse groepen hebben de turkse unie kapot gemaakt. Maar hebben ze nog niet voor elkaar kunnen krijgen. Daarom zijn ze bezig tegen de turken. De turkse unie van turkije tot en met west China(east turkistan)is allemaal bewoond door turkse volkeren in trukse grondgebied. Kijk maar naar dat stukje tussen west azarbejcan en oost azarbejcan. Ligt armenie. Puur om anatolie eerst van de andere turksebroeder landen te scheiden. Dit is stap 1. Stap 2 is missie afganistan!! De turkse unie worde hiermee in 3en gesplits. Niemand kan zeggen dat ze daar voor Osama zitten wat dat is maar een domme gezegde om alle onwetende mensen iets anders te laten geloven, na de stap van afganistan is er ook nog China die de turkse uygur volk uit het oosten van turkistan aflsachten. Waar de EU nog mee bezig is wat onrechtvaardig is de kwestie cypres. De eu probeerd de turkse gedeelte weg tekrijgen van de turken. De bewijzen dat de EU ook weer onrechtvaardig is om cypres is te zien aan de eisen die ze stellen om de toetreden van turkije in de EU. Nu nog over de koerden. De Eu komt met de propaganda dat de koerden een andere volk zijn en dat ze daar duizenden jaren leven in deze gebieden. En dat ze ook nog onderdrukt worden. Dit is ook onzin en de bewijzen zijn daar ook van. IK GEEf DE EU EEN HELE GOEDE ADVIES!!!!!!! Onderzoek eerst de geschiedenis van de koerden daarna zal je mischien wel stoppen door deze mensen tegen ons te gebruiken. De geschiedenis van koerden is een idd euwen oud. Er is een beeld gevonden met de oude turkse script orhun. Hierop staat dat er een leider met de naam ALP URUNGU kaan . hij sprak Turks, en was aangesloten bij andere turkse groepen. Deze leider noemde zich eigen Koerd. Nou de gezegde dat koerden van turken afstammen is hierna beter bekend geworden. Onderzoek maar welke landen en volken bij de turkse stambook horen. Deze koerden van vroeger hadden blond haar en blauwe ogen. Wat de verschil is tussen de koerden van tegenwoordig is dat er een aantal andere rassen zoal (de armenen die toen uit turkse grondgebied zijn verplaats naar Arabische landen. Arabische volkeren die gemixt zijn met wat Turks armeens noemen zich eigen een Koerd. Mogen ze zelf weten intereseert me niet maar al deze mensen worden gebruikt tegen over de raszuivere turkse volk gebruikt. Een voorbeeld er leven heel lang mensen in turkije die zich eigen een Koerd noemen. Deze mensen vertonen geen problemen tegen turke volk en staan achter turkije. Welke koerden maken er problemen??? Diegene die met de gifgas aanval van Saddam zijn gevlucht naar turkije. Deze mensen mochten van turkse volk schuilen in turkije omdat de turken een eigenschap hebben. “” help mensen in nood” Deze mensen zijn niet eens Koerdisch zijn gemixt. Hebben niet eens een taal. Mensen die zeggen dat ze Koerdisch zijn en tegen turkije zijn is van Arabische armeens mix volk. De turken hadden niks tegen deze mix volkeren. Zij wel . want de EU Israel VS VN beloven ze een land te geven. Dit is precies weer een tereuristische propaganda van de EU kijk maar wat de europezen hebben gedaan samen de Arabieren tegen over de turken. Weer precies zelfde verhaal. Ik kan hier zolang over verder gaan want er is zoveel aan de hand door de satanistische corruptie in de EU en andere organisatie. Ze kweken tereur schuiven op de andere af. Volgens mij kan de EU beter kijken wat voor genocides zij hebben gepleegd op aarde, en natuurlijk zo snel mogelijk normaal doen tegen over de turken. Want hoe verder ze ons beschuldigen deste meer wij met bewijzen gaan komen en deste meer de tereur van de EU tevooschijn gaat komen die de EU veel problemen gaat opleveren. Ik heb nog een goede advies voor de mensen die de turken beschuldigen. Onderzoek maar wat voor woorden en uitspraken hebben gedaan over andere volkeren. Voorbeeld!! Een paus van de vaticaan die heeft gezworen om de turkse volk te vernietegen! Je zult gelijk merken dat de meest rasistische meest teroristische mensen en organisaties uit westerse wereld komt. Ik zeh wel europ dit en dat maar ik weet dat er corrupten zijn gemengd in de westerse wereld die satanistische zijn die de opdrachten van KABALA uitvoert.

• Erdinc

  4 januari 2010

  Weet je waar al die christenen zijn gebleven? Die wonen nu in Irak, Armenie, Europa, Etc. Dus doe maar niet alsof Turken de Christenen hebben vermoord jullie christenen hebben meer mensen van jullie eigen geloof vermoord dan de moslims. Denk aan de kruistochten waar veroverde gebieden met geweld de christelijke geloof opdrong aan de locale bevolking. De Osmaanse rijk heeft geloofsvrijheid gegund waar jullie chistenen over dromen kunnen.

• anoniem

  3 januari 2010

  n het jaar 1900 bestond de bevolking van Turkije uit 22% christenen. Op dit moment is dit nog 0,15%. Reis door Turkije bijvoorbeeld eens in het gebied tussen Samsun naar Trabzon. Je komt daar 100-en lege en vernietigde kerken en kloosters tegen. Waar zijn al deze mensen toch gebleven beste MEHMETCİK?

• NL.

  27 september 2009

  ARMEENSE GENOCIDE IS 100% GEWEEST!!! GEEN TWIJFELS, ANDERS ZOUDEN ER NIET ZO VEEL LANDEN HET ERKEND HEBBEN.

• Erdinc

  9 september 2009

  En Nederland heeft een goed geweten met zijn kruistochten en koloniseren van Indonesie, Suriname, Zuid Afrika. Wie weet hoeveel mensen de Nederlanders hebben afgeslacht en dat omwille plundering en uitbuiting van de landen onder hun regie. Turkije heeft tenminste voor de veiligheid van de Turken de Armenen de land uitgestuurd. Nederlanders waren een van de grootste slavenhandelaren ter wereld en een uitbuiter van de armen en nu maar zeuren over Turken die jullie in de jaren 60 en 70 al te graag in Nederland wilden. Nu de bevolking van Nederland wat ouder wordt zullen ze ons weer met een glimlach verwelkomen om de rotbaantjes hier te doen zodat ze ons weer kunnen behandelen als tweede klas burgers nadat de welvaart weer bijgeschroefd is.

• encyclopedie

  25 juli 2009

  Ik ben het met oprecht eens. Laten we het verhaal eens van een ander oogpunt bekijken. Knip even een moment opname van de eerste wereldoorlog. Eigenlijk de laatste grote kruistocht (kruistocht is niet opgehouden, kijk maar naar de woorden van Bush voor het moment dat onschuldige Irak aangevallen werd) offensief die gehouden is met aannemelijk resultaat. Wat was de probleem ook al weer. Moment 1: Er is een groot koningkrijk waar op dat moment tientallen etnicitijten er burgers van waren. En waar elk etniciteit evenveel rechten maar niet evenveel plichten had. Die in harmonie samenleefden met verschillende religies. Van Moslim tot Kristenen en van Orthodoxen tot Joden. Waar men een parlement had waarin elk etniciteit vertegenwoordigd nagelang aantal burgers van elk etniciteit (misschien een idee voor Nederland)in zowel de 1e als 2e kamer.Opperbevelhebber van strijdkrachten kon soms een servier zijn wederom kon minister van economische zaken een Armenier zijn. Dat was allemaal mogenlijk. De enigste wat men van je verwachte als men zo'n verantwoordelijk functie beklom was dat je trouw aan je koning en koningkrijk moest zijn. Wat voor voordelen hadden de etnicitijten. Omdat alles toch om de niet moslims draaid in deze discussie. Wil ik dan ook die behandelen. De rijkste zakenlieden waren de niet moslims zoals Grieken, Joden, Armeniers. De niet moslims hadden geen dienstplicht(in ruil hiervoor moest men 5% belasting betalen voor de vrijheid en rust die je als burger genoot). De Armeniers hoefden trouwens deze belasting zelfs niet te betalen omdat ze bestempeld werden als "MILLETI SADIKA" (betrouwbaar/verwand volk) omdat ze al honderden jaren in harmonie samen geleefd hadden met hoofdzakelijk de TURKEN. (Want deze volk was ook diegene die hun van de onderdrukking van Romeinen, Byzantijnen en andere Slavische volkeren had gered.)De meest geleerden waren daarom ook automatsch de niet moslims(dus ook de amtenaren die de etnische populaties bijhielden voor de ministeries). Op verzoek mochten de niet moslims hun eigen religieuze wetgeving toepassen. Om de harmonie te kunnen versterken van al deze etniciteiten bouwde de koning (SULTAN) uit eigen potje een kerk, synagoge en een moskee langs elkaar om zo'n signaal af te geven aan zijn volk dat hij elk etniciteit evenveel waardeerde. Aan deze mooie koningkrijk kwam helaas een eind aan op het moment dat.... Moment 2: De tegenpartij de EAVELS (Rusland, Engeland, Frankrijk,Habsburgse rijk, Duitsland) komen omstreeks 1800 onder leiding van de Duitse Koning Willhelm bij elkaar onder de nieuwe noemer (westen is altijd goed geweest in deze verzinselen zoals: heil cesar/hitler, neo..nazie e.a., ku klux clan, kolonisatie, white power, apartheid, slavernij, plunderen, genocide-> ex-europeanen op amerikaanse indianen / fransen op algerijnen / russen m.b.v. deportaties op turks sprekende volk / duitsers op joden / joden op palestijnen / armeniers op turken / serviers op bosniers sarajevo waar op een gegeven moment de LOTverbondenheid van Nederlandse soldaten met de bosniers niet meer gold. DON'T HEARTH THE PIANIST. Met deze zeer dappere uitspraak werden 10000 mensen overhandigd aan servische moordenaars. En heel frapant waren ze ook duizenden foto's als bewijs materiaal kwijtgeraakt.)kapitalisme. Dus overheersing, kolonisatie. Deze EAVELSE plan kom men alleen in werking stellen met de goedkeuring van de OTTOMAANSE RIJK. Men wist vooraf al dat zij deze nieuwe regeerwijze en dus mede ook nieuwe vorm van wereld politiek niet goed zou keuren. De OTTOMANEN waren altijd al een voorstander van een politiek waar de vrijheid en liefde voor de mens centraal stond. Dus de EAVELS hadden een ander plan nodig om deze opstakel te kunnen overbruggen. Deze plan was simpelweg het verstoren en daarna vernietigen, verjagen van moslims, van deze rijk waar ze al eeuwen lang met jaloezie naar hadden kunnen kijken. De staar van Rusland waagde als eerst een poging want die wilde graag een open verbing naar de middelandse zee. Hij wilde gebruik maken van de slavische en orthodoxe burgers met beloftes door hun naar zich toe te trekken. Deze eerste stap was goed gelukt. bulgaren, grieken serviers , roemenen. Deze hadden zich afgescheiden. Nu kwam het moment dat ze de armeense populatie wilden gebruiken. De armeniers waren weer op hun beurt jaloers op de grieken, roemenen, bulgaren. Immers zij hadden een eigen land. De TURKEN wilden natuurlijk de rest van het Koningkrijk bij elkaar houden. Er werd een armeense HINDTJAK en TASHNAK partij opgericht met daarbij ook de teroristische tak ervan. Ze werden in rusland(in het koningkrijk woonden de etniciteiten door elkaar heen. Natuurlijk creeerden ze naar wens ook hun eigen "etnische" dorpen. In een bepaald gebied had je een armeens dorp vlak langs een turks dorp. Het was zomer er moest geoogst worden. Het viel de turkse dorp op dat bij de armeense dorp de oogst door bejaarde armeniers werd geoogst. Na nagevraagt te hebben waar de jonge kerels uithingen en waarom zij niet hielpen. Kregen ze als antwoord dat ze hun geld tegoeden zijn gaan ophalen die ze tegoed hadden van het verkochte vee. Hierop werden de bejaarden geholpen door de turkse jonglui bij het oogsten. Achteraf bleek dat de armeense jonglui op geurilja oefening waren bij de russen of ze loopten massal over naar de russen om bij hun in dienst te gaan om zo bij de aanstaande russische offensief mee te vechten. En bij een overwinning van de russen zouden ze het beloofde armeense konikrijk kunnen oprichten.) opgeleid. Ze zorgden voor onrust en moordpartijen op plaatsen waar geen soldaten van de koningkrijk aanwezg was. De russen begonnen ook met een offensief. De eerste aanvallende battaljons waren allemaal overgelopen etnische armeense jonglui. De offensief van de russen werd tot stilstand gebracht. De tegenoffensief begon. De russen hielden het niet meer en riepen de hulp van de engelse fransen italianen amerikanen anzakken. Er werd nu hevig gevochten op de dardanellen. Hier vond een van grootste aanval uit zee plaats. In totaal 250000 soldaten van de EAVILS. Toen de koningkrijk met zijn soldaten hier bezig was. Ging in het oosten van het land de plundering en moordpraktijken van de armeniers door.De regering besloot toen de overal verspreidde armeniers voor hun eigen veiligheid en een duidelijker beeld te kunnen verschaffen over hun. Ze (ook niet allemaal, populatie rond istanbul mocht blijven)naar het zuiden van het land te transporteren om zo hun ook onder kontrole te kunnen houden. De populatie van de armeniers in het koningkrijk was toen 1.2 miljoen, dus het totaal armeens volk op de wereld. Ook al was deze transportatie ook zo goed mogenlijk gepland. Men kon niet voorkomen dat er rond 400000 armeniers onderweg sneuvelden meesten door ziekten en sommigen door overvallers en sommigen door wraak die de plaatselijke bevolking wilden nemen op hun verrichte gruweldaden. Uiteindelijk bleef er ongeveer een populatie over van 800000 armeniers vaarvan later een hoop naar rusland zijn gegaan, een hoop naar frankrijk en een hoop in libanon zijn gebleven. Later zijn ze ook naar amerika gegaan. De EAVELS hebben meteen naar de capitulatie van het koningkrijk een rechtbank ingesteld op malta om genocide of de ongeregeldheden als die er waren bij de transportaties aan de kaak te stellen. Alle gearresteerde officieren en ambtenaren werden vrijgesproken. En hiermee was de genocide fabel toen al afgesloten, Maar als je onfatsoenlijke/hoerige en vijandelijk politiek wilt drijven tegen een land dan verzin je gewoon zoiets. Dus als we iemand of een land willen beschuldigen moeten we eerst in de spiegel kijken en afvragen wat is mijn toedracht hierbij.

• ArmoGirl<3

  30 mei 2009

  De Genocide IS geweest!!! Jullie verstoppen jezelf alleenmaar achter de leugens. Jullie weten zelf best dat jullie volk heeeeel veeeeel heeft misdaan. Bange kippetjes.

• Elif

  15 mei 2009

  Natuurlijk heeft zoiets niet plaatsgevonden. De armenen hebben niet eens bewijs. Toen armenie onder de turkse heerschappij leefde hadden ze het heel erg goed. Er wonen zelf veel armenen in turkije, zij zijn gebleven in turkije nadat armenie onafhankelijk werd. Dit is gewoon een complot voor turkije. De armenen willen turkije vernietigen en Istanbul en de rest van turkije in eigen handen nemen. Dat is hun enige probleem en dat willen ze bereiken door leugens ve verzinnen.

• Atilla

  25 april 2009

  Armeense Genocide? Als er een genocide heeft plaatsgevonden heeft, dan is dat door de Armenen gedaan jegens Turken!

• Samwel

  28 februari 2009

  Hoewel het woord "genocide" destijds nog niet bestond, kan zonder meer gesteld worden dat de centraal georganiseerde vervolging en vernietiging van de Armeniërs de eerste grote genocide van de 20e eeuw is geweest. Overigens had de Armeense minderheid in het Ottomaanse Rijk ook al voor die jaren te kampen gehad met grootschalig moorddadig geweld. Tussen 1894 en 1896 waren bij een reeks pogroms in het gehele rijk honderd- tot honderdvijftig- duizend Armeniërs vermoord; bij een massaslachting in 1909 in en nabij de stad Adana in het zuidoosten van Turkije naar schatting tien- tot twintigduizend. En ook tussen 1917 en 1922 zijn tijdens episoden van vervolging nog vele tienduizenden om het leven gebracht. Al bij al zijn tussen 1894 en 1922 waarschijnlijk anderhalf miljoen Armeniërs door genocidale activiteiten omgekomen. Gerekend tegen een totale Armeense bevolking van een kleine tweeënhalf miljoen mensen betekent dat dat destijds zo'n 60% van alle Armeniërs in het rijk zijn omgebracht. Deze gegevens over de vervolging en vernietiging van de Armeniërs waren in West-Europa en de Verenigde Staten omstreeks 1920 algemeen bekend. Vanaf de latere 19e eeuw had in het Westen een aanzienlijke publieke belangstelling voor het lot van de in grote meerderheid christelijke Armeniërs bestaan. Tijdens en kort na de "grote oorlog" waren in vele Westerse landen ook steuncomité's opgericht die geld inzamelden voor Armeense vluchtelingen en de kranten, de voornaamste massa-media van die tijd, hadden veel en uitvoerig geschreven over wat toen het "Armeense vraagstuk" heette. Maar in de jaren '20 luwde de belangstelling. Aanvankelijk werden zowel in Turkije zelf als vanuit internationaal verband pogingen ondernomen de voornaamste verantwoordelijken voor de genocide te berechten maar deze inspanningen liepen al spoedig op niets uit. Daarnaast zette met de vestiging van de nieuwe Turkse republiek in 1922-1923 vanuit de Turkse overheid een politiek van systematische ontkenning van het gebeurde in. Aan de kant van de zwaar getroffen Armeense vluchtelingendiaspora, verspreid over vele landen, ontbrak het lang aan mogelijkheden en middelen om meer aandacht te vragen voor hun verschrikkelijke lot. En in Europa zelf pakten zich in de jaren '20 en '30 de donkere wolken samen van een volgende oorlog en een volgende catastrofale genocide. Aan de vooravond van die oorlog kon Adolf Hitler, toen hij zijn generaals voorbereidde op de nietsontziende aanval op Polen in september 1939, al retorisch uitroepen: "Wer redet heute noch von der Vernichtung der Armenier?" In de periode na de Tweede Wereldoorlog was de Armeense genocide praktisch verdwenen uit de collectieve publieke herinnering in het Westen en niet ten onrechte is deze volkerenmoord daarom soms wel aangeduid als "de vergeten genocide". Pas in de laatste decennia is er sprake van een hernieuwde historische bewustwording van de Armeense catastrofe en is in ruimere kring, onder andere in de Verenigde Staten en in enkele Europese landen, een publieke en politieke erkenning op gang gekomen. Hoewel dit proces van erkenning hier en daar nog steeds op soms aanzienlijke weerstanden stuit, kan de Armeense genocide tegenwoordig zeker niet meer als "vergeten" gelden. In het korte bestek van deze bijdrage kan niet uitvoerig ingegaan worden op het ontstaan, de ontwikkeling en de gevolgen van de genocide (de geïnteresseerde lezer zij daarvoor verwezen naar de literatuur), maar wel kan beknopt aandacht besteed worden aan het regime dat de vervolging van de Armeniërs verordonneerde en aan enkele aspecten van het verloop van de genocide. Het besluit over te gaan tot een nagenoeg complete collectieve vervolging en vernietiging van de Armeniërs in het Ottomaans-Turkse rijk, is waarschijnlijk eind 1914, begin 1915 genomen door het driemanschap dat destijds op het niveau van de centrale staat de politieke en militaire leiding had over het rijk. Deze drie leiders waren Talaat, minister van binnenlandse zaken; Enver Pasja, generaal en minister van oorlog; en Djemal Pasja, generaal, minister van marine, en militair gouverneur van Syrië, dat toen nog een provincie van het Ottomaanse rijk was. Behalve minister van binnenlandse zaken was Talaat ook de voornaamste leider van de politieke beweging Ittihad ve Terakki, letterlijk vertaald "Comité voor Eenheid en Vooruitgang", in het Westen beter bekend als de "Jong-Turkse beweging". Deze politieke beweging, waarvan de historische wortels terugreikten tot in de laatste decennia van de 19e eeuw, had een doorslaggevende rol gespeeld in de twee revolutionaire staatsgrepen van 1908 en 1909 die een eind hadden gemaakt aan het regime van Sultan Abdul Hamid, die van 1876 tot 1908 als laatste in een eeuwenlange reeks van sultans als autocratisch alleenheerser het Ottomaanse rijk had geregeerd. Aanvankelijk leek het erop dat de Jong-Turkse beweging erin zou kunnen slagen de steun te verwerven van de meerderheid van de voornaamste bevolkingsgroepen binnen het rijk, dat naast uiteenlopende groepen van Turkse herkomst, ook grote aantallen Arabieren, Koerden, Grieken en Armeniërs herbergde, en nog tal van andere kleinere etnisch-cultureel verschillende minderheden omvatte. Met behulp van die steun had de nieuwe regering dan misschien het hoofd kunnen bieden aan de diepgaande crisis waarin het rijk zich al lang bevond, de Ottomaanse staat kunnen hervormen in democratische richting en meer economische ontwikkeling op gang kunnen brengen. Maar het liep anders. Het Jong-Turkse regime werd tussen 1909 en 1913 geconfronteerd met een serie ernstige internationale tegenslagen: diplomatiek, militair en politiek moesten vernederende verliezen geïncasseerd worden. De Eerste Balkanoorlog van 1912 leidde niet alleen tot het verlies van vrijwel alle nog resterende gebieden in Europa maar ook bijna tot de bezetting van de hoofdstad Istanbul wat de definitieve ondergang van het rijk had kunnen betekenen. Temidden van die crisis pleegde het driemanschap, als vertegenwoordigers van de meest radicale vleugel binnen de Ittihad, begin 1913 een bloedige staatsgreep en vestigde in feite een dictatoriaal regime. Hoewel zij al langer bestaande spanningen en tegenstellingen tussen islamieten en christenen (en joden) binnen het rijk politiek behendig uitbuitten, waren zij zelf slechts islamieten in naam. Hun denken werd vooral getekend door een militaire visie en door extreem Turks etnisch nationalisme. De allesoverheersende doelen werden behoud en zo mogelijk territoriale uitbreiding van de Ottomaanse staat, en omvorming van de Ottomaanse samenleving tot een verondersteld homogene Turkse maatschappij. Vooral de Armeniërs, maar ook de Grieken en kleinere christelijke minderheden, zoals de Assyriërs, werden het directe slachtoffer van deze politiek en ideologie. Wat later leidde dezelfde politiek overigens ook tot verwijdering ten opzichte van de Arabieren en, op termijn, eveneens ten opzichte van de Koerden. Het radicaal nationalistische denken en handelen van het Ittihad-regime ten tijde van de Eerste Wereldoorlog kan tot op zekere hoogte beschouwd worden als de uitkomst van een lang proces. Het grote Ottomaans-Turkse islamitische imperium, dat zich op zijn hoogtepunt in de 16e en 17e eeuw uitstrekte van Noord-Afrika via het Arabisch schiereiland, het gehele Midden-Oosten en Anatolië, tot ver over de Balkan in Europa, had in de 18e en 19e eeuw een steeds verdergaand en steeds sneller verlopend machtsverlies geleden. Aan de ene kant werd het extern geconfronteerd met toenemende druk vanuit andere machtige staten, vooral de Russische en Oostenrijks-Hongaarse imperia, maar ook Engeland en Frankrijk, en later ook Duitsland en Italië. Aan de andere kant kreeg het rijk vooral in de 19e eeuw intern te maken met opstandige bewegingen van overwegend christelijke bevolkingsgroepen die er met steun van buitenaf keer op keer in slaagden, zij het meestal niet zonder bloedige militaire strijd, eigen onafhankelijke staten te vestigen binnen het oude imperiële territorium, zoals bijvoorbeeld Griekenland, Servië, Bulgarije, en Roemenië. Door deze dubbele beweging kalfde het imperium territoriaal steeds verder af en slonken de Ottomaans-Turkse macht en invloed navenant. In de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw waren opeenvolgende Turkse politieke en militaire elites zich scherp bewust van deze ontwikkeling en voelden ze zich daardoor ook ernstig bedreigd, maar tevens waren ze, mede door gebrek aan effectieve interne hervormingen, niet bij machte de teloorgang van het rijk te stoppen.

• anoniem

  25 februari 2009

  deze tijd was van 2001 tot 2004

• Samwel

  24 februari 2009

  "Reageren als Turkije wordt beledigd!" Door Bernard Bouwman Na de moord op de Turks-Armeense journalist Hrant Dink hoopten liberale Turken dat Turkije nu zou afrekenen met het extremistisch nationalisme. Maar die hoop blijkt ijdel te zijn geweest. Istanbul, 11 april. Het gesprek met Ferit Tunca, de beheerder van de nationalistische Turkse website Türkgündem, begint vriendelijk genoeg. Nee, de vermoorde Armeens-Turkse journalist Hrant Dink zei nooit iets lelijks over Turkije en het is daarom een tragedie dat hij is vermoord. En nee, burgerschap in Turkije is geen kwestie van het juiste bloed of de juiste genen – iedereen die moeite doet de Turkse cultuur te begrijpen, zou burger moeten kunnen worden. Maar dan slaat de sfeer ineens om. Het woord "verraad" valt. "Iedereen die Turkije verraadt", zegt Tunca, "zal geconfronteerd worden met de gerechtvaardigde woede van het volk." Als in de toekomst opnieuw een Turkse extreem-nationalist een liberale Turkse intellectueel vermoordt, zal Tunca die daad afkeuren – maar, zo onderstreept hij zes keer, hij zal de moord zeker begrijpen. "Want het Turkse volk moet wel reageren als Turkije wordt beledigd." Het is bijna drie maanden geleden dat de moord op Hrant Dink plaatshad. In de dagen na de moord lieten veel liberale Turken zien hoe diep zij waren geschokt. "Wij zijn allen Armeniërs" scandeerden de honderdduizenden die naar de begrafenis van Dink kwamen. Dit was het moment, hoopten liberale Turken, dat Turkije eindelijk zou afrekenen met het extremistisch nationalisme. Die hoop blijkt ijdel te zijn geweest: het nationalisme in Turkije is nu wellicht sterker dan het was. De krant Agos, waar Dink hoofdredacteur was, wordt bestookt, zo meldt een medewerker, met haatmails uit heel Turkije. Nadat een extreme nationalist een klacht had ingediend is een openbaar aanklager zelfs gaan onderzoeken of de slogan "Wij zijn allen Armeniërs" wellicht strafbaar is. Het beruchte artikel 301, dat belediging van de Turkse identiteit strafbaar stelt en waaronder naast Dink ook Nobelprijswinnaar Orhan Pamuk werd vervolgd, muilkorft nog steeds intellectuelen. Zo wordt het boek van de Britse journalist Robert Fisk wellicht niet in het Turks vertaald wegens zijn opmerkingen over de Armeense genocide. En een grote discussie over het Turkse nationalisme is uitgebleven. Toegegeven, in Turkse kranten schrijft de ene columnist na de ander dat er een "slechte" vorm van nationalisme is – maar dat is vaak niet meer dan een aanloopje om uitbundig de liefde te verklaren aan het heilige vaderland. Waarom is het nationalisme in Turkije de laatste jaren zo sterk geworden? Professor Ahmet Insel van de Galatasaray-universiteit in Istanbul is een van de weinige academici in Turkije die daarover schrijven. Volgens Insel had er een omslag plaats toen veel Turken beseften dat de Europese Unie Turkije eigenlijk helemaal niet wil. "Voor grote groepen binnen de Turkse bevolking was dit het bewijs dat buitenlandse machten, wat ze ook zeggen, erop uit zijn om Turkije schade toe te brengen." De weerstand die veel Turken tegen Europa begonnen te voelen sloot naadloos aan bij het speciale karakter dat het nationalisme in Turkije altijd al had. In alle landen wordt nationalisme, aldus Insel, gevoed door economische crises en de angst de eigen identiteit te verliezen. Maar alleen in Turkije komt daar nog iets bij: de angst dat het land opgedeeld wordt. "Fransen zijn niet bang, hoe nationalistisch ze ook zijn, dat Frankrijk uiteen valt. Turken wel." Die Turkse angst werd gevoed door de Turkse beleving van de ondergang van het Ottomaanse Rijk toen – zo zeggen Turken – Europese landen dat Rijk verkrachtten en leegplukten. "Turkse nationalisten hebben dat hoofdstuk niet kunnen afsluiten." Die angst voor opdeling is niet alleen verbonden met kwalijke projecten van Europa – Turkije heeft, zo zeggen nationalisten, ook een vijfde colonne, namelijk separatistische Koerden. Voor Insel was 1999 dan ook een hoopvol jaar. "In februari werd PKK-leider Öcalan gearresteerd en in december werd Turkije officieel kandidaat van de Europese Unie." Beide ontwikkelingen zorgden ervoor dat Koerdische extremisten hun gewapende strijd staakten en de overgrote meerderheid van de Koerden haar toekomst in Turkije zag. De voedingsbodem voor extremistisch nationalisme werd daardoor verzwakt. Maar Europa liet Turkije vallen en daarnaast vielen de Verenigde Staten Irak binnen. Zeker dat laatste, aldus Insel, zal de ontwikkeling van het Turkse nationalisme op middellange termijn beïnvloeden. Een mogelijk scenario is dat Irak een totale chaos wordt waar ook Koerdistan onder te lijden krijgt. Als de Europese Unie zich daarnaast vriendelijker opstelt tegen Turkije, zullen de Koerden – net als in 1999 – opnieuw voor Turkije kiezen. Maar als Europa kil blijft en tegelijkertijd Noord-Irak rijker en onafhankelijker wordt zullen veel Koerden Iraaks Koerdistan als hun nieuwe vaderland zien. En als de EU opwarmt maar Noord-Irak tegelijkertijd onafhankelijk en rijk wordt, zal de Koerdische bevolking in Turkije in tweeën splitsen: een deel kiest dan voor Turkije, het andere voor Koerdistan. En zo lijkt er weinig kans dat het nationalisme op korte termijn aan kracht verliest. Op middellange termijn houdt Insel zelfs rekening met een scenario à la Joegoslavië. "Er zullen dan pogroms plaatshebben waarbij Koerden weggejaagd zullen worden uit de westelijke provincies van Turkije", zegt de hoogleraar somber. Belangrijke instituties in het Turkse bestel zoals het leger zouden kunnen waarschuwen tegen extremistisch nationalisme. "Maar juist zij", aldus Insel, "zien het nationalisme als de sokkel waar het Turkse bestel op staat." Een van de nieuwe ontwikkelingen, aldus Insel, is juist dat gepensioneerde officieren uit het leger eigen extremistische groepjes zijn begonnen. En zo heeft het Turkse politieke vertoog niet of nauwelijks invloed ondervonden van de moord op Dink. Neem websitebeheerder Tunca. Ook na de moord op Dink neemt hij een woord als "verrader" nog vrijelijk in de mond. Zo laat hij smalend weten dat Armenië al die Turkse demonstranten die "Wij zijn Armeniërs" scandeerden, dan ook maar de Armeense nationaliteit moet geven. En met verraders zit Turkije vol. Je zou zelfs minister van Buitenlandse Zaken Gül een verrader kunnen noemen omdat hij niets doet om de Turkmenen in de Noord-Iraakse stad Kirkuk tegen Koerdische agressie te beschermen. Maar wat doe je met verraders? "Nu nog hebben we artikel 301", zegt Tunca, "de zaak kan afgehandeld worden voor de rechter." Maar als dat wordt afgeschaft? Dan sluit Tunca niet uit dat de gerechtvaardigde woede van het Turkse volk tot nieuwe gewelddaden zal leiden. Maar niet degene die de trekker dan overhaalt is verantwoordelijk, vindt hij. "De echte verantwoordelijkheid ligt bij degenen die artikel 301 afschaften." Bron: NRC, 11 april 2007 Top van Pagina

• Arthur

  24 februari 2009

  Meer weten over Armeense Genocide kijk: (Speciaal geraden voor turken die allerlei verdedigingstechniken gebruiken voor otkening) http://www.armeensegenocide.info/ In Eerse wereldoorlog Germania was de bondgenot van Turken.En Duichers hadden ook gekonstateerd barbarse gedraag van Otomanen.

• Arthur

  24 februari 2009

  Formele erkenning Langzamerhand komt er steeds meer officiële erkenning voor de Armeense genocide. De serieuze academische wereld buiten Turkije kent geen enkele twijfel over het verloop van de gebeurtenissen. Hieronder een aantal wetten, resoluties en verklaringen van nationale overheden, internationale instellingen, staatshoofden en wetenschappers. Alle hier getoonde steunbetuigingen met de Armeense gemeen- schap spreken expliciet van genocide. Nationale overheden | Internationale instellingen Staatshoofden | Wetenschappers | Overige verklaringen Nationale overheden Argentinië, wet van het Congres – 15 januari 2007 (sp) Argentinië, verklaring van de Senaat – 19 april 2006 (sp) Argentinië, resolutie van de Senaat – 20 april 2005 (sp) Argentinië, verklaring van de Senaat – 31 maart 2004 (sp) (en) Argentinië, wet van de Staat – 18 maart 2004 (sp) Argentinië, resolutie van de Senaat – 20 augustus 2003 (sp) (en) Argentinië, resolutie van de Senaat – 5 mei 1993 (sp) (en) België, resolutie van de Senaat – 26 maart 1998 (nl) Canada, resolutie van het Huis van Afgevaardigden – 21 april 2004 (en) Canada, resolutie van de Senaat – 13 juni 2002 (en) Chili, resolutie van de Senaat – 5 juni 2007 (sp) (en) Cyprus, resolutie van het Huis van Afgevaardigden – 29 april 1982 (en) Franse Republiek, wet van de Staat – 29 januari 2001 (fr) (en) Franse Republiek, wet van de Senaat – 7 november 2000 (fr) (en) Franse Republiek, wet van het Parlement – 29 mei 1996 (en) Griekenland, resolutie van het Parlement – 25 april 1998 (en) Italië, resolutie van het Huis van Afgevaardigden – 16 november 2000 (it) (en) Libanon, resolutie van het Parlement – 11 mei 2000 (en) Litouwen, resolutie van de Nationale Vergadering – 15 december 2005 (en) Nederland, motie van de Tweede Kamer – 21 december 2004 (nl) Polen, resolutie van het Parlement – 19 april 2005 (po) (en) Russische Federatie, resolutie van de Doema – 14 april 1995 (en) Slowakije, resolutie van het Parlement – 30 november 2004 (sl) Venezuela, resolutie van de Nationale Vergadering – 14 juli 2005 (sp) (en) Verenigde Staten, resolutie van het Huis van Afgevaardigden – 11 juni 1996 (en) Verenigde Staten, resolutie van het Huis van Afgevaardigden – 12 september 1984 (en) Verenigde Staten, resolutie van het Huis van Afgevaardigden – 9 april 1975 (en) Verenigde Staten, aanbeveling aan het Internationaal Gerechtshof – 28 mei 1951 (en) Zweden, rapport aan het Parlement – 29 mei 2000 (zw) (en) Zwitserland, resolutie van de Nationale Raad – 16 december 2003 (fr) Internationale instellingen Resolutie van het Europees Parlement – 28 september 2005 (en) Resolutie van het Europees Parlement – 28 februari 2002 (en) Verklaring van leden van Parlementaire Vergadering van Raad van Europa – 24 april 2001 (en) Resolutie van het Europees Parlement – 15 november 2000 (en) Verklaring van leden van Parlementaire Vergadering van Raad van Europa – 24 april 1998 (en) Resolutie van het Europees Parlement – 18 juni 1987 (en) Oordeel van Permanent Peoples' Tribunal – 16 april 1984 (en) Verklaring van de Wereldraad van kerken – 10 augustus 1983 (en) Staatshoofden Stephen Harper, minister-president van Canada – 19 april 2006 (en) Konstantinos Stefanopoulos, president van Griekenland – 10 juli 1996 (en) Ronald Reagan, president van Verenigde Staten – 22 april 1981 (en) Wetenschappers Oproep van wetenschappers aan het Zweedse Parlement – 9 juni 2008 (en) Resolutie van the International Association of Genocide Scholars – 26 december 2007 (en) Oproep van the Elie Wiesel Foundation for Humanity – 9 april 2007 (en) Brief van the International Association of Genocide Scholars aan de Turkse Premier – 13 juni 2005 (en) Verklaring van 126 holocaust- en genocidedeskundigen – 7 maart 2000 (en) Verklaring van verontruste wetenschappers en schrijvers – 24 april 1998 (en) Verklaring van the International Association of Genocide Scholars – 13 juni 1997 (en) Overige verklaringen Verklaring van the Human Rights Association of Turkey, Istanbul Branch – 24 april 2006 (en) Verklaring van Paus Johannes Paulus II en Catholicos Karekin II, Armenië – 27 september 2001 (en) Resolutie van Le Ligue des Droits de l'Homme – 16 mei 1998 (fr) Resolutie van the Union of American Hebrew Congregations – 7 november 1989 (en)

• Arthr

  24 februari 2009

  Historische erkenning Tijdens en vlak na de Eerste Wereldoorlog was er wel degelijk erkenning voor wat toendertijd de vernietiging of verdelging van het Armeense volk heette. Al op 24 mei 1915 waarschuwden de bondgenoten Engeland, Frank- rijk en Rusland de Ottomaanse regering dat zij verantwoordelijk zou worden gehouden voor de massaslachtingen en deportaties. In 1919 is onder druk van dezelfde geallieerden een militair tribunaal ingesteld dat de schuldigen, die inmiddels gevlucht waren, bij verstek tot de doodstraf veroordeeld heeft. De overwinning op het Ottomaanse rijk heeft in 1920 ook geleid tot het Verdrag van Sèvres, waarin de Armeniërs een eigen staat beloofd werd. Dit verdrag is echter nooit geratificeerd. De algehele malaise na de oorlog in com- binatie met politieke onwil en de militaire weerstand in Turkije onder leiding van Kemal Pasha, later bekend onder de naam Atatürk, heeft in 1923 geleid tot het Verdrag van Lausanne, waar de Armeniërs helemaal niet meer in voorkwamen. Feitelijk hebben de Europese staten de Armeniërs met dit verdrag in de steek gelaten, alle beloftes van vele jaren ten spijt.

• Arthur

  24 februari 2009

  Marteling der Armeniërs in Turkije Het Nederlandstalige rapport "Marteling der Armeniërs in Turkije", werd in februari 1918 uitgegeven door het Nederlandsch Comité tot hulpbetoon aan de noodlijdende Armeniërs. Dit comité bestond uit 22 leden, waaronder di- verse leden van de Eerste en Tweede Kamer en zelfs een Minister van Staat. Opvallend is ook de aanwezigheid van het Eerste Kamerlid Van der Does de Willebois, een volle neef van de Nederlandse gezant in het Ottomaanse rijk. De deelname van actieve politici – en niet de minsten – aan dit comité, in een tijd dat het neutrale Nederland zich in allerlei bochten moest wringen om niet in conflict te komen met de oorlogvoerende landen, maakt duidelijk dat de uitroeiing van de Armeniërs al voor het einde van de oorlog een inter- nationaal geaccepteerd feit was. Het rapport, begeleid door een introductiebrief, bevat gedetailleerde ooggetuigenverslagen van buitenlandse waarnemers en Armeense overlevenden. Bij het boek waren bonnen gevoegd die welgestelde Nederlanders konden retourneren aan het comité. Van het ingeza- melde geld werden hulpgoederen gestuurd naar Armeniërs die de deportaties overleefd hadden. Het woord vooraf begint als volgt: "Van alle volkeren, die in den wereldoorlog betrokken zijn, heeft geen enkel naar verhouding zoo zwaar geleden als het Armenische volk." Even verderop stelt het comité dat: "Zonder schroom kan worden gezegd, dat hetgeen hier aan een geheel volk is overkomen, in verscheidene voorafgaande eeuwen zijn wedergade niet vindt. Het is nauwlijks te gelooven, dat in de twintigste eeuw de uitroeiing van nagenoeg een geheel volk onder zoo ontzettende omstandigheden, op onzen aardbodem nog mogelijk was."

• Oprecht

  19 februari 2009

  De vermeende Armeense genocide Eenieder is onschuldig tot het tegendeel onomstotelijk bewezen is. Ik ben als jonge, in het mooie Nederland geboren en getogen, Turk de uiterst gevoelige kwestie over de vermeende genocide op de Armeniërs jarenlang uit de weggegaan, maar zoals wij Turken dat zeggen: "Biçak kemige dayandi." Het mes raakt het bot en het geduld om langer te zwijgen is op. Ik zeg u dit. De Westerse wereld heeft zelf een les in beschaving nodig, maar camoufleert het eigen falen steeds weer door anderen in de beklaagdenbank te duwen. Met name de huidige misdadige politiek van de Verenigde Staten en Israël zijn tot op heden niet in de beklaagdenbank te vinden. De ontkenning van de (vermeende) Armeense genocide gelijk en strafbaar stellen aan de Holocaust is fundamenteel in strijd met de principes van een vrije, moderne samenleving waarin men gepassioneerd spreekt over het vrije woord als een publieke vrouw over loyaliteit en liefde. U moet met meer deugdelijke bewijzen komen, wilt u Turkije in de beklaagdenbank krijgen. Een overwegend politiek geïnspireerde aanklacht geboren uit linkse en rechtse anti-Turkije-sentimenten is niet voldoende. Voor mij hoeft Turkije niet per se bij de EU. Ik ben namelijk tegen gedwongen huwelijken. Ik geloof in de kracht van wederzijdse liefde. Het wordt echt een keer tijd dat het Westen de eenzijdige, etnocentrische vooral christelijk geïnspireerde lezing van een Armeense genocide laat varen én hoor en wederhoor toepast in dezen. Gooi alle belangrijke historische archieven open en laat historici en wetenschappers oordelen over de zwarte pagina's van onze geschiedenis, maar laat gluiperige angstzaaiende politici zich erbuiten houden. Laat rechters veroordelen in dit en dat deel van de wereld. Stop het politiseren van de vermeende Armeense genocide. Laat beide kanten uitgebreid aan het woord komen. De bewijzen voor een genocide zijn niet sterk. Het zijn de laatste jaren vooral de Turken, die bereidheid hebben getoond hun historische archieven open te stellen aan de wereld, maar nu werken de Armeniërs tegen. Een moord kan hebben plaats gevonden, maar het is nog maar de vraag of het moord met voorbedachte rade is geweest. In Turkije is het erkennen van de vermeende Armeense genocide strafbaar in Nederland binnenkort het ontkennen ervan. Zowel Nederland als Turkije hebben een lange weg te gaan en tonen zich een onvolwassen democratie. Het verbieden van een mening zonder de relevante feiten te kennen grenst aan fundamentalisme. Ik nodig Westerse, Armeense en Turkse historici uit om met wettig en overtuigend bewijs te komen om het tegendeel te bewijzen. Doe gezamenlijk onderzoek naar de historische feiten. Bestudeer de vermeende Armeense genocide vanuit alle mogelijke invalshoeken en voer een eerlijke, nuchtere en kritische academische discussie. Een volk genocide aanwrijven zonder onomstotelijk historisch en voor mijn part rechtelijk verkregen bewijs is in mijn heldere optiek een vorm van rechtstaat-ondermijnend gedrag, democratie-onvriendelijk en een goedkope manier om Turkije buiten de deuren van de Europese Unie te houden.