)
)
)
)
)
)
)
Een documentaire over onze verzwegen koloniale geschiedenis waarin verhalen van Nederlandse militairen en hun in 1950 achtergelaten kinderen in voormalig Nederlands-Indië zijn vastgelegd.
In Tuan Papa, vrij vertaald 'mijnheer de vader', wordt een beeld geschetst van de Nederlandse militairen en de kinderen die zij verwekten bij Indonesische vrouwen tijdens de koloniale oorlog 1946-1949. Veteranen van boven de tachtig vertellen in alle openheid over hun oorlogsliefdes. De één beleefde twee genotvolle weken in ruil voor kleding en voedsel, een ander maakte na twee jaar romantiek zelfs al trouwplannen. Soms kwam de militair tientallen jaren later pas achter het bestaan van een kind, terwijl een ander het kind nog in de armen had gewiegd. Maar voor de meesten geldt: zij repatrieerden naar Nederland en lieten hun meisjes en kinderen achter. Terug in Nederland stichtten zij nieuwe gezinnen en hielden het geheim hun leven lang voor zich.
De ‘soldatenkinderen’ en hun moeders vertellen op hun beurt de andere kant van het verhaal. Zo maken we kennis met Elly: zij bleef tot haar achttiende uitsluitend binnen de veilige grenzen van het weeshuis. Haar moeder durfde haar niet op te zoeken uit angst dat bekend werd dat zij een blank kind had. En Johnny vertelt dat zijn moeder zijn haren insmeerde met schoensmeer om hem donkerder te doen lijken, want blanke kinderen werden gezien als het kind van de vijand. De levensverhalen van de oorlogsliefdekinderen zijn uiteenlopend, maar de gelijkenis is onmiskenbaar: de afwezigheid van de onbekende Nederlandse militaire vader heeft hun levens getekend. Voor de documentaire werden tientallen van de naar schatting duizenden oorlogsliefdekinderen gevonden en opgezocht in Nederland en Indonesië. Tuan Papa is gebaseerd op de levensverhalen van www.oorlogsliefdekind.nl, een website met zoektochten, foto's, documenten en films ontsloten in het kader van het project Erfgoed van de Oorlog. Nooit eerder is er aandacht besteed aan dit hoofdstuk van de postkoloniale geschiedenis. Met de gebruikelijke formule van Andere Tijden worden in de documentaire de intense en taboedoorbrekende verhalen tot leven gewekt met getuigenissen en archiefmateriaal.
)
)
Reacties
Drs. J.H.F. Zweers
12 juli 2010
Ik sprak gisteren met een oom van mijn vrouw over de uitzending. Hij heeft ook in Indië gezeten elders gediend namelijk in de buurt van Makassar op Zuid-Celebes. Ook bij hem hielden ze “lullenparade” maar bij hen kwamen relaties met inheemsen niet of nauwelijks voor omdat alleen de soldaten op Java een Baboe hadden. Hij zei op een gegeven moment dat van zijn afdeling niemand hoefde achter te blijven. Ik vroeg hem wat hij bedoelde waarop hij antwoordde dat als iemand syfilis had hij werd overgebracht naar een klein eiland bij Java en dat hij dan vaak werd opgegeven als zijnde vermist. Ik vond dit verbijsterend genoeg om u dit mee te delen.
sobat Willem
8 juli 2010
Allereerst: een prima uitzending, goed gedocumenteerd en veel mooie en interessante 'achtergrond'beelden. Niet zo sterk als 'Door Soldatenogen' van 27 december 2009, maar maakt veel duidelijk. Gelukkig ben ik in de jaren 1947-1950 op Z-Sumatra geen 'tuan papa' geworden, maar vergeet niet (ik las in de gauwigheid enkele reacties)dat wij in 2 3/4 jaar nooit een blanke vrouw gezien hebben en zelfs geen enkele dag verlof (alleen zieken kregen recuperatieverlof; geluk bij 'n ongeluk?). En velen hadden (of wilden niet i.v.m. onzekere toekomst)geen vriendin in Nederland. Wie zijn wij -en wie zijn die criticasters- om te (ver)oordelen??? Flink anno 2010 van je luie stoel uit!
J.A. Heitmann
7 juli 2010
Danig indrukwekkend zo een anderhalf uur durend verhaal over die Indo-kinderen. Toch opvallend dat een zegt eindelijk in Holland geen scheldwoorden naar zijn kop gekregen te hebben. Zo gek zijn we hier dus toch niet. Ik herinner me nog de eerste Duitse dienstplichtigen in Budel,N. Sommigen hier waren zo tegen (alweer) geüniformeerde Duitsers in Nederland te zien maar deze jongelui waren nog net niet geacclimatiseerd of eentje trouwt al met een bevallige Budelse. Je houdt die "beesten" toch niet tegen!
H.Blom
5 juli 2010
Volgens mij moeten de kinderen v/d Brom.de uiteindelijke schuld bij hun vader zoeken en niet bij hun half zuster want die heeft ook recht op een vader,zij heeft er ook niet om gevraagd om op deze manier op de aarde gezet te worden
Maarten1973
3 juli 2010
Deze documentaire heeft mij zeer diep geraakt. Mijn vriendin is ook om een dergelijke reden in een weeshuis terecht gekomen. Het doet mij verschrikkelijk veel pijn om te zien dat de betrokken vrouwen en hun kinderen veelal in diepe armoede moeten leven en zelfs geen medische zorg kunnen betalen. Waarom zijn deze mensen nooit financieel bijgestaan door hun ex-geliefde en vader Waarom heeft onze overheid nooit iets gedaan voor deze mensen.Wat een onrecht moet een mens toch ondergaan !
Louise C
2 juli 2010
Een prachtige documentaire Heel ontroerend Maar zo gaan de dingen in oorlogstijd Wij zijn er weer eens met de neus opgedrukt Heel hartelijk dank voor de makers en de deelnemers Graag zag ik dat deze kinderen alsnog een financiele tegemoetkoming krijgen
m.kamps
2 juli 2010
Prachtige aflevering weer! Mijn vader is ook in Indonesie geweest. Andere Tijden is al jaren mijn favoriete tvprogramma. Van wie is het liedje Tuan Papa? Graag antwoord alvast bedankt!
H.D.B. Go
2 juli 2010
Geachte heer / mevrouw, Heden avond, donderdag 01/07/2010 op de tv zender Ned.2 in het VPRO programma "Andere Tijden - oorlog liefdeskinderen" het hele programma bij toeval gezien. Op de website staat er een artikel over, welke ik als bijlage bij dit e-mail heb gevoegd. In eerste instantie heb ik op het website formulier waar je een reactie op kunt geven gereageerd. Echter toen ik het wou versturen kwam de kreet e-mail adres niet ingevuld of foutief ingevuld. Geen van beiden was van toepassing, nogmaals geprobeerd, doch zonder resultaat. Derhalve dit e-mail aan geschiedenis@vpro.nl Laat ik duidelijk stellen dat ik géén enkele behoefte heb om de toenmalige Nederlandse soldaten, noch de inlandse vrouwen, noch de Indonesische bevolking, noch de Indone- sische - en Nederlandse Regering met de vinger wenst na te wijzen. Het is inderdaad geschiedenis, zoals er zovelen van zijn. Terecht werd in het programma opgemerkt, de oorlog liefdeskinderen in Vietnam, de Duitse oorlog liefdeskinderen tijdens de Duitse Nazi bezetting van Nederland en de oorlog liefdeskinderen van de bevrijders, onder andere de Canadezen. Aan de hand van gegevens uit voornoemde voorbeelden en een klein geschatte rekensommetje komt men uit op circa 7000 tot 8000 oorlog liefdeskinderen in Indonesië verwekt door Nederlandse soldaten. Om terug te komen op het onderwerp van heden avond de oorlog liefdeskinderen van Nederlandse soldaten van kort na de Tweede Wereld oorlog in Indonesië, die toen een onafhankelijkheidsstrijd voerde tegen de voormalige kolonisator Nederland. Het zou de demissionaire Minister van Defensie sieren indien hij toont wat Christelijk denken concreet in de praktijk van de alledaagse politiek betekent in dit schrijnende stukje geschiedenis van Nederland. Eimert van Middelkoop is van Christelijke Unie politieke huize. We hebben kunnen zien en horen hoe moeilijk het leven in Indonesië is voor deze oorlog liefdeskinderen om de eindjes aan elkaar te knopen. Het zou al heel wat schelen indien ze financieel een tegemoet koming kunnen zien om in hun dagelijks onderhoud te kunnen voorzien. De geestelijke pijn is niet met geld te bestrijden, maar de mensen hebben geleerd met de pijn om te gaan. Dan maar geen dure JSF oorlogsvliegtuigen bestellen. Wat voor zin heeft het om peper- dure gevechtsvliegtuigen te bestellen, zoals destijds de F-104 Starfighters, F-16´s waar- van er uiteindelijk te veel van besteld zijn, maar wat nog veel erger is. Als Dutch Bat 4 in voormalig Joegoslavië onder de voet dreigt te worden gelopen en om onmidellijke luchtsteun vraagt en het dan niet krijgt. Het resultaat is bekend. De safe heavens die onder bescherming stonden van Dutch Bat 4 zijn door het Servische leger van Generaal Mladic onder de voet gelopen en de moslims zijn als destijds de Joden, Zigeuners, homosexuelen door de Nazi´s, afgevoerd en vernietigd. Hopelijk leert de mensheid op een goede dag van de fouten uit het verleden. H.D.B. Go
H.L.Knoors
1 juli 2010
Zeer interessant programma waarin ik mij voor een groot deel verwant voel als oud Indie militair 7 Dec- Div.
Pierre Bovens
1 juli 2010
In de documentaire werd de rol van de Nederlandse militaire en burgelijke autoriteiten in Indië en Nederland onderbelicht. De overheid voerde een bewust beleid van afhouden en het bedekken van wat gebeurd was en het ontlopen van iedere medeverantwoordelijkheid voor de gevolgen. Die gevolgen zijn verergerd door de slechte verhouding met Indonesië vanwege o.a. het Nieuw-Guinea conflict. De overheid moet schuld bekennen en goedmaken wat nog goed te maken is.
w.kamstra
1 juli 2010
Wie geen oorlog heeft meegemaakt waarin je nooit zeker was van je leven, geen dag, geen uur, heeft niet het recht hierover te oordelen.
puspanon
28 juni 2010
vraag, waarom veel indonesie dames die getrouw met nederlander,moeite me met de schoon moeder blanken tinten blood nl oost eropen"in nederland? ze zegt soort deze schoon moeder met haar dochter erg dominant , en altijd slecht denken aan asiatish op deze tijd? maar andere kant ken ik ook indonesie uit sumatra ,...oh mijn God, wat suka roddel over iederen? mvg, nonbelanda
an dernot
27 juni 2010
Kwetsend van die pieters ? die meisjes waren vaak nog kinderen. amper 12, 13 jaar. hadden geen andere keus vaak door armoede gedwongen. TROUWENS DIE BLANKE BEZETERS HADDEN ER NIKS TE ZOEKEN .ROOFDIEREN WAREN HET EN SEKSBEESTEN
burt clark
25 juni 2010
Wat M.Pieters schrijft is buitengewoon kwetsend en geeft blijk van een "narrow mind" Eigenlijk dient dit soort commentaar niet vermeld te worden en zegt genoeg over de geest van de man.
mpieters
24 juni 2010
waren dat soldaten :executeren hadden ze met die sexbeesten moeten doen. (en liefst voor de ogen van hun eigen moeder.)
Adri, Lenie en Rene van den Brom
21 juni 2010
Eind 1979 werden mijn moeder, broers, zus en ik onverwacht en op een heel harde manier geconfronteerd met het oorlogsverleden van mijn vader, Jack van den Brom. Op een zondagavond, onder het eten, ging de telefoon. Het was voor mijn vader. Toen hij het gesprek had beëindigd kon hij niets anders zeggen dan: “Hebben ze me toch gevonden”. Hij werd gezocht door zijn dochter uit Indonesië. Voor mijn moeder was dit een bevestiging van iets waarvoor ze altijd bang was geweest. De verhalen gingen immers van ‘onze ‘ jongens die daar halfbloedkinderen hadden. Maar dat gold niet voor mijn vader zo had hij haar verzekerd. Ik dacht dat mijn moeder gek zou worden van verdriet en wij waren met stomheid geslagen en konden het niet geloven. Mijn moeder is deze klap nooit te boven gekomen en dit heeft zeker bijgedragen aan een vroegtijdig overlijden na een herseninfarct. Ik begrijp heel goed dat een oorlogskind haar biologische vader wil leren kennen, maar ze heeft zich hierbij waarschijnlijk niet voldoende gerealiseerd welk verdriet ze ons hiermee heeft aangedaan. Uitgezonderd mijn broer heeft niemand van ons contact met onze halfzus, omdat wij destijds een duidelijke keuze hebben gemaakt voor onze moeder die het hier erg moeilijk mee had. Nu beschouwen wij het als iets uit het verleden van mijn vader wat we liever laten rusten. Begin van het jaar is mijn vader overleden en juist nu worden wij weer min of meer geconfronteerd met deze uitzending over het verleden van mijn vader. Van hem zelf hebben we niets vernomen, maar via mijn broer, die wel contact met Indonesië heeft, hoorden we dat hij hieraan meegewerkt heeft. Deze documentaire, die we nog niet gezien hebben, zal bijdragen aan de erkenning van oorlogskinderen en een stukje verwerking van hun verdriet, maar weet dat zo’n verhaal altijd twee kanten heeft.